MON na FB i Twiterze MON na Facebook MON na Twitterze MON na G+
MON na YouTube MON na FlickR
Aktualności

Minister Bogdan Klich w Czadzie
2009-12-06

W niedzielę, 6 grudnia 2009 r. Minister Obrony Narodowej Bogdan Klich odwiedził polskich żołnierzy wycofujących się za dwa tygodnie z Czadu. Szef MON osobiście podziękował żołnierzom za ponad pół roku wytężonej służby w trudnych afrykańskich warunkach, pełnionej w ramach kontyngentu ONZ.

W delegacji wizytującej bazę w Iribie ministrowi Klichowi towarzyszyli m.in. Szef Sztabu Generalnego generał Franciszek Gągor, Szef Sztabu - Zastępca Dowódcy Operacyjnego Sił Zbrojnych gen. dyw. Jerzy Michałowski, Dowódca Wojsk Lądowych gen. broni Tadeusz Buk, Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej gen. bryg. Marek Witczak oraz przedstawiciele parlamentu i dziennikarze.

Po powitaniu na płycie lotniska w pobliżu bazy, delegacja z Polski udała się na krótkie spotkanie w miejscowym szpitalu. W trakcie wizyty Minister ON przekazał miejscowej placówce paczki z lekami i środkami opatrunkowymi. Po krótkiej rozmowie z personelem medycznym, delegacja udała się na spotkanie do domu Prefekta Iriby. W trakcie rozmów z przedstawicielami lokalnych władz oraz organizacji humanitarnych, działających w strefie odpowiedzialności polskiego kontyngentu, Gubernator regionu Wadi Fira Moussa Mahamat bardzo wysoko ocenił półtoraroczne działania polskich żołnierzy.
- Nie co dzień zdarza się, że odwiedza nas tak znamienity przedstawiciel polskiego rządu – rozpoczął na powitanie Gubernator Wadi Fira. – Po raz kolejny muszę podkreślić, że dzięki zaangażowaniu Pana podwładnych pełniących służbę pod niebieskim sztandarem, życie lokalnej społeczności stało się bezpieczniejsze i łatwiejsze.

Podczas spotkania przedstawiciel rządu podkreślił, że polscy żołnierze postrzegani są nie tylko jako żołnierze ale również jako przyjaciele. Przyznał, że od samego początku wspierali lokalne inicjatywy i zawsze służyli pomocą. W trakcie wystąpienia przypomniał m.in. o remoncie szkoły podstawowej, budowie przepustów na okolicznych rzekach okresowych oraz montażu pomp w nieczynnych studniach.

Po zakończeniu rozmów delegacja pod eskortą żołnierzy kompanii kpt. Damiana Byczka udała się do bazy Iriba gdzie na placu apelowym nastąpiła oficjalna część uroczystości. W trakcie przemówienia Bogdan Klich podziękował przedstawicielom ONZ i władz czadyjskich za wspieranie polskich żołnierzy. Podkreślił, że nie jest to co prawda misja bojowa jak w Afganistanie ale nie można pomniejszać jej znaczenia. Pomoc w utrzymaniu pokoju na ogarniętym konfliktami pograniczu czadyjsko-sudańskim oraz wsparcie międzynarodowych inicjatyw to również nasze zadanie. Po defiladzie pododdziałów szef resortu ON odbył krótkie spotkanie z żołnierzami, w trakcie którego najbardziej wyróżniających się w III zmianie uhonorował listami gratulacyjnymi.

W poniedziałek, 7 grudnia minister Klich przebywał w N’Djamenie, gdzie spotkał się z panem F. Angelo, Specjalnym Przedstawicielem Sekretarza Generalnego ONZ oraz przeprowadził rozmowy z członkami rządu Republiki Czadu.

mjr Sławomir Ratyński
PKW MINURCAT
opras.pkwczad[at]wp.mil.pl

GALERIA

PODSUMOWANIE POLSKICH DZIAŁAŃ POMOCOWYCH W CZADZIE

W etacie I zmiany Polskiego Kontyngentu Wojskowego MINURCAT w Czadzie nie przewidziano regularnej komórki współpracy cywilno-wojskowej (CIMIC). Wydzielono dwóch oficerów z sekcji S 3 do nieetatowego zespołu CIMIC. Oficerowie ci, na co dzień pełnią służbę w Centralnej Grupie Wsparcia Współpracy Cywilno-Wojskowej w Kielcach i posiadają wymagane kompetencje.


Kontyngent nie dysponował żadnym funduszem celowym (narodowym) do realizacji projektów pomocowych na rzecz społeczności lokalnej. Zgodnie z założeniami Organizacji Narodów Zjednoczonych w misji MINURCAT kluczową role w zakresie zapewnienia wspomnianej pomocy odgrywają licznie działające rządowe i pozarządowe organizacje humanitarne. Ich pomoc rzeczowa i finansowa skierowana jest przede wszystkim do uchodźców z Sudanu przebywających, na co dzień w czterech obozach rozmieszczonych w Sektorze Północ (rejon odpowiedzialności PKW). Z posiadanych informacji wynika jednoznacznie, że tylko maksymalnie do 5% budżetu tych organizacji przeznaczane jest na projekty dedykowane ludności lokalnej (Czadyjskiej). Misja MINURCAT dysponuje jedynie środkami finansowymi z funduszu MINURCAT QIP (Quick Impact Project).

1. Za najważniejszy projekt, jaki udało się zrealizować należy uznać usprawnienie czterech studni głębinowych poprzez zakup i wymianę pomp w istniejących, lecz niesprawnych szybach. Trzy pompy zostały zainstalowane w miejscowości Guereda (tymczasowa baza PKW), natomiast czwarta w miejscowości Bahai gdzie trwa budowa kolejnej tymczasowej bazy. Działanie to miało na celu poprawę warunków życia miejscowej ludności a w konsekwencji stworzenie bezpiecznych warunków służby oraz pozytywnego wizerunku polskich żołnierzy. Całkowity koszt projektu wyniósł 2 450 000 CFA (ok. 5500 USD). Dodatkowo polscy żołnierze na prośbę przedstawicieli ludności lokalnej wyremontowali i ponownie zainstalowali kolejne dwie pompy (w m. Baitir -28.07 i Bahai). Łączna ilość osób korzystających  z zainstalowanych i naprawionych urządzeń szacowana jest na około 20 000. Urządzenia przekazano władzom lokalnym podczas oficjalnych uroczystości (31.10 i 14.11) w obecności Specjalnego Przedstawiciela Sekretarza Generalnego ONZ p. Wiktora Angelo i Dowódcy Sił.

2. Drugim co do ważności projektem zmierzającym do poprawy bezpieczeństwa mieszkańców m. Iriba jest budowa przepustu na Wadi na drodze Iriba – Biltine realizowana według projektu i z funduszy organizacji HELP z dużym udziałem polskich „inżynierów”. W listopadzie na prośbę prefekta i przedstawiciela Help na Czad polscy żołnierze zbudowali zastępczy przejazd przez rzekę (bajpas) oraz oczyścili i wyrównali teren pod przyszłą budowę. Zakładany koszt budowy inwestycji to około 40 000 000 CFA. Drogi dojazdowe i bajpas są ciągle utrzymywane w dobrej kondycji przez PKW aż do zakończenia projektu.


3. Najbardziej spektakularnym projektem polskich żołnierzy był remont i wyposażenie jednej ze szkół podstawowych w Irinie. Przez cały okres służby w czadyjskiej Iribie zarówno w ramach misji sił UE, jak i operacji MINURCAT, polscy żołnierze wspierali jedną z lokalnych szkół podstawowych, która została zdewastowana przez rebeliantów z Sudanu i bojówki działające w celu obalenia Prezydenta Idrissa Dèby. Szkoła, zwana nawet „polską szkołą”, jest obecnie uznawana za jedną z najlepszych placówek dydaktycznych w regionie. Uczęszcza do niej 852 dzieci. Dzięki pomocy żołnierzy i darom, jakie przekazywano z Polski znacznie poprawiły się tu warunki kształcenia. Szkoła, w której najmłodsze dzieci siedziały na ziemi w stertach piachu w bardzo zniszczonym budynku została odnowiona. Projekt realizowano wspólnie ze stowarzyszeniem Pomoc Kościołowi w Potrzebie, organizacją, której głównym celem jest pokój i pojednanie na świecie, zaś priorytetowym zadaniem - pomoc humanitarna.


Obecnie budynek wewnątrz zupełnie nie przypomina poprzedniego stanu. Położono nową podłogę i wykonano prace elewacyjne ścian zakończone malowaniem. Dokonano obróbki okien i co najważniejsze wykonano …ławki – deficytowy element w czadyjskich szkołach. Polscy żołnierze wykonali 78 ławek i stolików szkolnych. Wykorzystano elementy metalowe ze starych ławek i drewno na blaty dostarczone z Polski. Żołnierze, chcąc wykorzystać pozostałe drewno oraz sprawić radość dzieciom, zrobili również bramki do gry w piłkę nożną na dziedzińcu szkolnym i wykonali huśtawki. Prace remontowe zakończono w marcu 2009 r. Także w marcu 2009 r. polscy żołnierze przekazali uczniom dwóch szkół podstawowych w Iribie ponad 300 par butów. Najlepsi uczniowie otrzymali plecaki szkolne. W czerwcu br. dzięki hojności sponsorów m.in. stowarzyszeniu Pomoc Kościołowi w Potrzebie oraz Agencji Mienia Wojskowego dzieci ze szkoły w Iribie w nagrodę za dobre stopnie i wysokie wyniki, na zakończenie roku szkolnego otrzymały piękne prezenty.

Dzięki wsparciu Marty Ogonowskiej-Polkowskiej ze stowarzyszenia Pomocy Kościołowi w Potrzebie zainicjowano wówczas projekt stworzenia w Iribie świetlicy środowiskowej dla dzieci. Świetlica powstała we wskazanym przez lokalne władze zniszczonym budynku. Polscy żołnierze wzmocnili jego konstrukcję budynku, wymienili dach i położyli podłogę, pomalowali ściany. We wrześniu dzięki ofiarności Fundacji im. Ojca Werenfrieda działającej przy stowarzyszeniu Pomoc Kościołowi w Potrzebie dzieci z parafii prowadzonej przez polskiego misjonarza, księdza Stanisława Worwę, otrzymały pełne wyposażenie świetlicy, w tym książki w języku francuskim, telewizor oraz odtwarzacz DVD z zestawem bajek i filmów, zeszyty i pomoce szkolne. Dodatkową pomocą okazały się paczki z akcji prowadzonej pod koniec minionego roku szkolnego w siedleckich szkołach.


4. Obok wsparcia szkół w Iriba, polscy żołnierze pomagali szkołom w okolicach Gueredy, gdzie największym problemem jest brak podstawowych środków do nauki, zwłaszcza książek i zeszytów.


Pomysł wsparcia zrodził się po przeprowadzeniu na przełomie sierpnia i września br. przez zespół CIMIC oceny stanu edukacyjnego w rejonie Gueredy. W akcji przeprowadzonej w trakcie rozpoczęcia roku szkolnego w dniu 2 października br., oprócz polskich żołnierzy przekazujących dary nadesłane przez CARITAS Ordynariatu Polowego, udział wzięli również przedstawiciele organizacji Jesuit Refugee Service (JRS) i Secours Catholique Development (SECADEW). Zadaniem pierwszej jest przywracanie małych chłopców zwerbowanych do wojska szkole, natomiast drugiej wsparcie szkolnictwa w obozach uchodźców i okolicach większych miejscowości.


5. Kolejnym projektem, który zasługuje na wyszczególnienie była akcja „Dzieci – Dzieciom” zorganizowana w czerwcu z inicjatywy żołnierzy kontyngentu (1 Batalion Rozpoznawczy) i prowadzona pod patronatem Prezydenta Siedlec w siedleckich szkołach. Akcja polegała na zbiórce darów takich jak zabawki i przybory szkolne. Zebrano ponad 300 kg. darów, które przygotowane czekają na transport do Czadu w terminie 11.12.09r.


6. Dodatkowo w ramach przygotowań do pory deszczowej oraz w trakcie jej trwania saperzy z kompanii dowodzenia (5 pułku inżynieryjny) odnowili i umacniali na bieżąco cztery przeprawy przez rzeki okresowe na najważniejszych szlakach komunikacyjnych w okolicach Iriby. Utrzymywanie przejezdności w tych miejscach jest niezmiernie ważne dla ludności miejscowej, jak również dla organizacji pomocowych, które każdego dnia dowożą żywność do obozów uchodźców.


7. Kolejnym projektem zwiększającym bezpieczeństwo ludności cywilnej jest budowa nowego odcinka drogi otaczającej bazę od strony południowej. Prace wykonała pod koniec października polska i francuska drużyna inżynieryjna w kooperacji z POLCA. W ten sposób stworzono bezpieczny objazd lotniska, gdzie dosyć często dochodziło do wypadków drogowych.


8. Dzięki zaangażowaniu kadry kontyngentu nawiązana została współpraca z licznymi organizacjami pozarządowymi i prywatnymi darczyńcami z kraju. Wsparcie w postaci m.in. zabawek i materiałów dydaktycznych do szkół w trakcie półrocznego pobytu przekazała nam Agencja Mienia Wojskowego, Organizacja Pomoc Kościołowi w Potrzebie, Fundacja im. Ojca Werenfrieda działająca przy Stowarzyszeniu Pomoc Kościołowi w Potrzebie, a także osoby prywatne z parafii Rzeszowskiej i szkoły podstawowej w Łobzie. Pomoc ta została rozdysponowana w trakcie licznych projektów m.in. „Dzień Dziecka” w miejscowości Am Nabak i Iriba (czerwiec), „Rozpoczęcie roku szkolnego” we wsiach Aka i Fare w okolicach Gueredy (październik) oraz wsparcie dla szkoły w miejscowości Tine.


9. W ramach wsparcia medycznego, oprócz codziennej pomocy ambulatoryjnej udzielanej potrzebującym mieszkańcom okolic bazy, Grupa Zabezpieczenia Medycznego PKW systematycznie wspierała szpital w Iribie. Polacy organizowali białe niedziele, dostarczali lekarstwa do szpitala oraz nieśli doraźną pomoc medyczną w trakcie wykonywania zadań patrolowych. Do tej pory przekazano pomoc medyczną o łącznej wartości około 10 tys. zł.

Prowadzone projekty spotkały się z dużą aprobatą i uznaniem wśród lokalnej społeczności. Nasza działalność będzie procentowała na przyszłość gdyż nawiązane kontakty z polskimi organizacjami (Organizacja Pomoc Kościołowi w Potrzebie, Fundacja im. Ojca Werenfrieda) zostały przekazane ks. Stanisławowi Worwie, polskiemu misjonarzowi pracującemu w Czadzie od ponad sześciu lat.

INFORMACJE NT. MISJI W CZADZIE

1. Przyczyny udziału w operacji EUFOR
Konieczność przeprowadzenia operacji wojskowej na terenie wschodniego Czadu pojawiła się już w 2006 roku. Rada Bezpieczeństwa ONZ w rezolucji nr 1706, dotyczącej konfliktu w sudańskim Darfurze, przewidywała możliwość jego rozprzestrzenienia się na zachód, tj. na tereny Czadu i Republiki Środkowoafrykańskiej, ze względu na przemieszczanie się w tym kierunku darfurskich uchodźców.
Operacja EUFOR w Czadzie oraz Republice Środkowoafrykańskiej jest piątą operacją wojskową Unii Europejskiej, prowadzoną w ramach Europejskiej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony. Jej celem było zapewnienie bezpieczeństwa i stabilizacji w rejonie wschodniego Czadu oraz północnej części Republiki Środkowoafrykańskiej. Operacja umożliwiała pełne rozwinięcie sił ONZ oraz bezpieczne prowadzenie działań humanitarnych. Zasadniczym zadaniem tej operacji wojskowej było utworzenie bezpiecznego otoczenia w rejonie odpowiedzialności SASE (Safe And Secure Environment) dzięki:
– ochronie osób cywilnych;
– zapewnieniu dostaw pomocy humanitarnej przez umożliwienie organizacjom humanitarnym bezpiecznego przemieszczania się;
– ochronie personelu ONZ i osób towarzyszących;
– umożliwieniu powrotu przesiedlonym (IDPs).

2. Zaangażowanie w operację EUFOROperacja EUFOR obejmowała cztery fazy. Faza pierwsza rozpoczęła się 15 października 2007 roku z dniem przyjęcia przez Radę Unii Europejskiej tzw. Joint Action (JA), w którym zapadły kluczowe dla operacji decyzje, dotyczące wyznaczenia dowódcy operacji oraz dowódcy sił, lokalizacji dowództwa operacji oraz zgody na udział wielonarodowych sił. Przyjęcie tego dokumentu umożliwiło także rozpoczęcie prac nad SOFA (Status of Force Agreement) wspólnie z Czadem, Kamerunem i Republiką Środkowoafrykańską.

28 stycznia 2008 roku, po rekomendacji Komitetu Politycznego i Bezpieczeństwa UE, Rada Unii Europejskiej podjęła decyzję o rozpoczęciu operacji. Poprzedził ją długi proces generowania sił, a konkretnie pięć konferencji. W czasie ostatniej Francja zadeklarowała wydzielenie zasadniczych środków logistycznych i lotniczych. Z dniem tym rozpoczęła się faza druga operacji.

Po rozmieszczeniu sił IEF (Initial Entry Forces) i przegrupowaniu w rejon operacji odpowiednich sił oraz środków logistycznych 15 marca 2008 roku dowódca operacji zadeklarował osiągnięcie IOC. Z dniem tym rozpoczęła się faza trzecia operacji, która trwała do 14 marca 2009 roku, zgodnie z rezolucją i mandatem ONZ.

W fazie trzeciej zaplanowano zakończenie przegrupowania wszystkich sił oraz ogłoszenie pełnych zdolności operacyjnych FOC (Full Operating Capability) oraz tzw. Mid Mandate Review. Faza czwarta natomiast (po 14 marca 2009 roku) polegała na zakończeniu operacji i wycofaniu wojsk.

2.1. Zabezpieczenie logistyczne
Udział SZ RP w operacji EU w Czadzie, był przede wszystkim wyzwaniem i sprawdzianem dla logistyki polegającym na stworzeniu odpowiednich warunków bytowych oraz funkcjonowania dla wojsk przy całkowitym braku lokalnej infrastruktury. Bazy przeznaczone do rozmieszczenia wojsk EUFOR nie posiadały żadnej infrastruktury, poza pasami startowymi. W ramach wspólnego finansowania Dowództwo Operacji Unii Europejskiej zlecało cywilnym kontraktorom jedynie wykopanie studni dla każdej z baz. Pozostałe prace były w gestii narodowej. Znacznym problemem rzutującym na przygotowanie i przebieg operacji były znaczne odległości. Personel kontyngentu oraz sprzęt transportowany był na odległości od 600 do 2500 km. Przy czym przejazd 600-700 km, (przy braku linii kolejowych i odpowiednich dróg) w porze suchej zajmował od 2 do 3 dni, a w porze deszczowej mógł trwać 2-3 razy dłużej. Te wszystkie czynniki były uwzględniane w procesie planowania przerzutu polskich wojsk i realizacji mandatowych zadań w rejonie misji.

W pierwszej kolejności (17-22.04.2008 r.) w rejon misji przemieszczona została tzw. Inżynieryjna Grupa Przygotowawcza (IGP) w celu rozpoczęcia budowy bazy i stworzenia warunków do przyjęcia sił głównych. Grupa ta, której dowódcą był ppłk Marek GRYGA, liczyła 64 żołnierzy i składała się z pododdziału inżynieryjnego, pododdziału logistycznego (kucharze, kierowcy), pododdziału łączności, pododdziału ochrony oraz sekcji medycznej. Ich zadaniem było przygotowanie terenu (7ha) pod budowę bazy. Teren został wyrównany, utwardzony oraz w dużej części obwałowany.

W bazie znajdowały się dwie studnie wywiercone przez cywilnego kontraktora jednak ich wydajność nie spełniała założonych oczekiwań. Woda pitna była dostarczana w butelkach w ramach centralnego kontraktu Force Head Quarter (FHQ). 8 września 2008 r. bazę North Star opuściła część żołnierzy (34) ze składu IGP (głównie byli to inżynierowie z 1 Brzeskiej Brygady Saperów). Tym samym zakończył się oficjalnie I etap misji.

2.2. Faza zasadnicza operacji
Całość sił głównych I zmiany PKW (136 żołnierzy i pracowników wojska) została przemieszczona do Czadu w dwóch rzutach (6 i 8 września). Pełną gotowość operacyjną FOC (Full Operational Capability) do wykonania zadań mandatowych w rejonie misji PKW Czad ogłosił 15 września 2008 r. (grupa śmigłowcowa 3 ´ Mi-17 oraz dowództwo kontyngentu osiągnęło FOC 20 lipca 2008 r.). Osiągnięcie FOC związane było z zakończeniem prac inżynieryjnych w bazie oraz ze zgraniem się elementów kontyngentu: logistycznego, bojowego oraz lotniczego. Zakończono w ten sposób okres zadań realizowanych przede wszystkim na potrzeby PKW. Od 15 września polski kontyngent był gotowy do wypełniania zadań mandatowych nałożonych na EUFOR przez Radę Bezpieczeństwa ONZ. Dowództwo PKW oraz żołnierze zespołu CIMIC (współpraca cywilno-wojskowa) systematycznie spotykali się z przedstawicielami ONZ oraz organizacji pozarządowych.

Polski zespół CIMIC zrealizował projekt remontu szkoły podstawowej w Iribie i przekazał dary (przede wszystkim materiały szkolne) dla uczniów tejże szkoły pochodzące ze stowarzyszenia Pomoc Kościołowi w Potrzebie, wojskowego CARITAS oraz organizacji pomocowej ADESK. Odbudowano przejazd w okolicach Iriby. Polscy saperzy utwardzili drogę prowadzacą do jednego z obozów dla uchodźców i na bieżąco niszczyli niewybuchy (pozostałości po wojnach i rebeliach), które znajdowane były w strefie odpowiedzialności MNB-N i zagrażały lokalnym mieszkańcom.


W ramach działalności operacyjnej patrole prowadzone były początkowo w ograniczonym zakresie, ale wraz z ogłoszeniem FOC rozpoczęto kilkudniowe wyjazdy w teren, zwiększyła się również ich częstotliwość. PKW Czad zrealizował w sumie 452 patrole, konwoje i eskorty w strefie odpowiedzialności. Jednocześnie przeprowadzono 4 operacje połączone: dwie w okolicach miejscowości Bahai (2 km od granicy z Sudanem, w północno-wschodnim sektorze odpowiedzialności MNB-N), jedną w rejonie miejscowości Birak (południowo-wschodnia część regionu Wadi Fira) oraz jedną w okolicach Gueredy. W czasie tych działań prowadzono m.in. patrole, szczególnie w okolicach obozów dla uchodźców, spotykano się z lokalnymi władzami i przedstawicielami organizacji humanitarnych. Jednym z istotnych celów operacji była demonstracja siły ze strony EUFOR w najbardziej niespokojnych regionach strefy odpowiedzialności. We wspomnianych akcjach byliśmy wspierani przez polskie i francuskie śmigłowce z Wielonarodowego Batalionu Lotniczego (Multinational Army Aviation Battalion, MNAAVNBN).


Od października kilkudziesięciu żołnierzy MNB-N stacjonowało w tymczasowej wysuniętej bazie operacyjnej TFOB (Temporary Forward Operating Base) w okolicach miejscowości Guereda (siedziba departamentu Dar Tama). Dzięki obecności w rejonie Gueredy możliwe było pełniejsze kontrolowanie rejonu dwóch obozów dla uchodźców: Mile i Kounoungou oraz strategicznie ważnej drogi wiodącej z Abeche. 12 listopada w rejon afrykańskiej operacji EUFOR przyleciała pierwsza grupa żołnierzy II zmiany PKW Czad. Siły główne II zmiany przybyły do Czadu 24 listopada (w sumie 385 żołnierzy).

Zgodnie z postanowieniem Prezydenta z dnia 30 stycznia 2008 Polski Kontyngent Wojskowy w ramach EUFOR (PKW Czad) liczyć mógł do 400 osób. Dowódcą I zmiany PKW był płk Wojciech Kucharski, zastępcą d-cy PKW był ppłk Marek GRYGA (ŻW), natomiast obowiązki dowódcy II zmiany PKW pełnił płk Maciej SIUDAK, a jego zastępcą był ppłk Marcin Michalak.

W dniu 29.01.2009 r. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej podpisał postanowienie przedłużające okres użycia PKW do dnia 31 maja 2009 r.

W skład PKW wchodziły następujące elementy:
dowództwo batalionu;
dwie kompanie manewrowe (wydzielane z ŻW oraz Wojsk Lądowych);
element powietrzny – śmigłowce Mi-17;
narodowy element zaopatrywania odpowiedzialny za zabezpieczenie logistyczne PKW Czad;
oficerowie do Dowództwa Operacji (Mont Valerien pod Paryżem) i Dowództwa Sił (Abeche w Republice Czadu).

Do zasadniczych zadań PKW należało:
- patrolowanie terenu;
- ochrona konwojów z pomocą humanitarną;
- zapewnienie bezpieczeństwa personelowi ONZ oraz organizacjom pozarządowym;
- udzielanie pomocy lokalnej ludności oraz przesiedleńcom;
- ochrona obiektów stałych o szczególnym znaczeniu (pasy startowe);
- w ekstremalnych wypadkach interwencje i reagowanie na przypadki łamania praw człowieka oraz popełnianie przestępstw.

Do podstawowego sprzętu znajdującego się w rejonie operacji zaliczyć należy m.in.:
3 śmigłowce transportowe Mi - 17 T;
16 KTO ROSOMAK (w tym 2 ´ KTO ROSOMAK WEM.);
18 LAND ROVER DEFENDER;
23 mm arm. plot. ZU-23-2K na STAR 266M/07;
60 mm moździerze LM-60D;
40 mm granatniki MK- 19;
14 stycznia 2009 r. Rada Bezpieczeństwa ONZ przyjęła rezolucję nr 1861 zatwierdzającą zastąpienie misji EUFOR przez siły ONZ w operacji MINURCAT.
15 marca 2009 r. Unia Europejska zakończyła misję EUFOR w Czadzie i Republice Środkowoafrykańskiej oraz nastąpiło przekazanie odpowiedzialności za operację Organizacji Narodów Zjednoczonych.

3. Siły ONZ w Republice Czadu i Republice ŚrodkowoafrykańskiejW dniu 15 marca 2009 r., w Abéché odbyła się oficjalna ceremonia przekazania odpowiedzialności za operację. Zgodnie z upoważnieniem nadanym rezolucją nr 1778 Rady Bezpieczeństwa ONZ z dnia 25 września 2007 r. Unia Europejskiej miała za zadanie ochronę i zabezpieczenie misji ONZ (MINURCAT) przez okres 1 roku od daty osiągnięcia zdolności operacyjnych, czyli do 15 marca 2009 r. Ponadto przyjęta 14 stycznia 2009 r. przez Radę Bezpieczeństwa ONZ rezolucję nr 1861 oprócz przedłużenia o okres 12 miesięcy mandatu misji, zatwierdziła również zastąpienie misji EUFOR przez siły ONZ w operacji MINURCAT.


Docelowo w rejonie operacji planowane jest rozmieszczenie ok. 5200 żołnierzy (z tego 300 w Republice Środkowoafrykańskiej) oraz 25 wojskowych oficerów łącznikowych (MLOs). Za planowanie i przebieg operacji odpowiedzialne jest Dowództwo Operacji z siedzibą w N'Djamenie (Czad). Siłami MINURCAT na teatrze działań dowodzi Dowództwo Sił (FHQ – Force Headquarters), które rozmieszczone jest w m. Abeché w Stars Camp. Zadania operacyjne realizowane są z czterech wysuniętych baz operacyjnych (Forward Operational Base, FOB) – trzech w Republice Czadu (Iriba, Forchana, Goz Beida) oraz jednej w Republice Środkowoafrykańskiej (Birao). W skład sił MINURCAT wchodzą kontyngenty z Austrii, Bangladeszu, Boliwii, Brazylii, Ekwadoru, Egiptu, Gabonu, Gambii, Ghany, Jordanii, Kirgistanu, Mali, Nepalu, Nigerii, Pakistanu, Polski, Portugali, Rwandy, Senegalu, Hiszpanii, Ugandy, Jemenu, Zambii i Tunezji. Od listopada planowane jest dołączenie kontyngentu z Mongolii, który przejmie rejon odpowiedzialności od PKW.
W wymiarze narodowym podstawowym aktem prawnym umożliwiającym skierowanie żołnierzy do Czadu było postanowienie Prezydenta RP z 13 marca 2009 r. o użyciu PKW w misji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Republice Czadu i Republice Środkowoafrykańskiej. Przewidywało ono użycie kontyngentu w sile do 330 żołnierzy i pracowników wojska.

3.1. Organizacja PKW MINURCAT

ZADANIA I FORMY DZIAŁALNOŚCI KONTYNGENTU
Polski Kontyngent Wojskowy w Republice Czadu i Republice Środkowoafrykańskiej uczestniczy w operacji Organizacji Narodów Zjednoczonych MINURCAT zgodnie z przyznanym mandatem, w celu zapewnienia bezpieczeństwa zagrożonej ludności, zapewnienia ochrony i swobodnego przemieszczania się personelu organizacji udzielających pomocy oraz stworzenia warunków do bezpiecznego powrotu uchodźców do swoich miejsc zamieszkania.

Obszar odpowiedzialności Sektora Północnego, sformowanego na bazie PKW MINURCAT, to przede wszystkim część regionów Wadi Fira oraz Enedi-est. Lokalizacja ta stanowi, ze względu na bardzo słabo rozwiniętą sieć dróg oraz porę deszczową, wyzwanie logistyczno transportowe. Głównym zadaniem naszego kontyngentuj jest ochrona obozów uchodźców, personelu ONZ i konwojów z pomocą humanitarną.

Do zasadniczych zadań PKW należy:
- zapewnienie bezpieczeństwa personelu i sprzętu w rejonie pełnienia misji;
- zapewnienie kontroli osób, miejsc, obiektów i rejonów, w tym patrolowania, rozpoznania i monitorowania sytuacji w rejonie odpowiedzialności;
- zapewnienie ochrony personelowi MINURCAT oraz organizacji humanitarnych działających w rejonie odpowiedzialności;
- współpraca z władzami oraz lokalnymi liderami (formalnymi i nieformalnymi);
- monitorowanie sytuacji społeczno-politycznej i militarnej na teatrze działań;
- zapewnienie ochrony specjalnej (Very Important Person – VIP) oraz kontroli dostępu do określonych obiektów i rejonów zastrzeżonych;
- realizacja zadań sprawozdawczo – meldunkowych w stosunku do narodowych elementów dowodzenia i kierowania;
- współdziałanie z dowództwem sił MINURCAT i dowództwami sił ONZ (sąsiadami) na teatrze działa

STRUKTURA ORGANIZACYJNA I WYPOSAŻENIE PKW MINURCAT.
Polski kontyngent (batalion przeliczeniowy) składa się z dwóch kompanii manewrowych (wystawianych przez Wojska Lądowe i Żandarmerię Wojskową), kompanii logistycznej oraz Logistyki wraz z pododdziałami zabezpieczenia – razem 327 żołnierzy i pracowników wojska.
W dniach 11.05-22.05.2009r. odbyła się rotacja całości sił kontyngentu, aktualnie obowiązki dowódcy pełni płk Arkadiusz WIDŁA, a jego zastępcą jest ppłk Andrzej TARCZOŃ. Zasadnicze elementy PKW wystawiane są przez Oddział Specjalny Żandarmerii Wojskowej z GLIWIC i 1 Dywizję Zmechanizowaną z LEGIONOWA (1 batalion rozpoznawczy z SIEDLEC).

ROZMIESZCZENIE ELEMENTÓW PKW MINURCAT.
Prócz personelu realizującego zadania w strukturach misji (N’DJAMENA, ABECHE - 7 osób) całość kontyngentu stacjonuje na stałe w bazie IRIBA. Jedynie rotacyjnie wydzielana grupa bojowa w sile wzmocnionego plutonu realizuje zadania z TFOB GUEREDA (rotacje co tydzień).

Dowództwo PKW MINURCAT – baza Iriba;
Sztab, kompanie manewrowe, kompania dowodzenia i zabezpieczenia, logistyka – baza Iriba;
doraźnie wydzielane elementy logistyczne – baza Abeche;
stanowiska w ramach FHQ – 2 oficerów – baza Abeche;
do czasu wycofania do kraju – Grupa Lotnicza – baza Abeche z wydzielonymi elementami w bazie IRIBA – GL została wycofana do kraju w następujących terminach 22, 25 i 28 kwietnia 2009 roku.

4. Harmonogram procesu wycofania PKW CZAD:Pierwsza grupa żołnierzy kontyngentu mongolskiego przybyła do IRIBY w dniu 23.11.2009
Przekazanie odpowiedzialności stronie mongolskiej przewidziane jest na 09.12.2009 r.
Przemieszczenie sił głównych do kraju w dwóch rzutach, tj.
I rejs – 08.12.09r. (140 osób);
II rejs – 17.12.09r. (143 osoby).
Kontrakt z ONZ na transport naszego personelu wygrały rosyjskie linie lotnicze VIM Airlines.
Sprzęt (101 jednostek sprzętowych) oraz kontenery (105 szt.) zaplanowano do przemieszczenia następującymi transportami:
- drogowym – IRIBA-granica libijska (ok. 700 km) + granica libijska-BENGHAZI (ok. 1400 km);
- morskim – BENGHAZI-RIJEKA-SZCZECIN.
Gotowość sprzętu do przemieszczenia z Czadu: 16.12.09r.

Informacje dodatkowe dot. kosztów PKW Czad

1. Koszty poniesione przez DO SZ na zabezpieczenie funkcjonowania PKW MINURCAT do dnia 29.11.2009 r. wyniosły 12 495 562, 38 zł - tj. ok. 4,6 mln USD. Powyższa kwota nie uwzględnia kosztów poniesionych bezpośrednio przez RSZ oraz inne instytucje i jednostki wojskowe, a zwłaszcza IWsp SZ (zakup części zamiennych i materiałów oraz serwis UiSW) oraz Siły Powietrzne (koszty transportu lotniczego).

2. Wartość infrastruktury pozostawionej „w ziemi” została wyceniona na kwotę 415 033,33 USD - tj. ok. 1,1 mln zł (po uwzględnieniu amortyzacji). Wykaz mienia w załączniku nr 2 – tabela - Infrastructure not considered.

3. Do kraju powraca 111 kontenerów oraz 103 jednostki sprzętowe, a w tym: KTO ROSOMAK – 16 szt., Land Rover – 17 szt., Jelcz HIAB (z urządzaniem dźwigowym) – 4 szt., maszyny inżynieryjne.

4. Wartość mienia przekazywanego dla ONZ została oszacowana na kwotę 5,9 mln USD - tj. ok. 16 mln zł (po uwzględnieniu amortyzacji).

5. Transport mienia wycofywanego do kraju odbywa się na koszt ONZ, z wyjątkiem mienia, które decyzją strony polskiej (ze względu na jego przeznaczenie) będzie transportowane drogą powietrzną.

Zgodnie z Porozumieniem Technicznym zawartym dnia 30.11.2009 r. Polska ma otrzymać za mienie przekazane dla ONZ kwotę 3 567 501,39 USD – tj. ok. 9,7 mln zł.

 

 

MON-FB
MON-Tweet


GALERIA